Emocjonalne jedzenie – czym naprawdę jest i dlaczego nie znika dzięki „silnej woli”?

Nazywamy to bardzo różnie; zajadanie smutków, podjadanie, czy jedzenie na pocieszenie. Najczęściej mówimy tu o słodkich lub słonych przekąskach, które stają się wtedy najszybciej dostępnym „regulatorem emocji”. Dlaczego regulatorem emocji? Ponieważ emocjonalne jedzenie to sytuacja, gdy sięgamy po jedzenie nie z powodu głodu fizycznego, ale po to, by:

Dlaczego diety nie rozwiązują problemu? Bo dieta zajmuje się tym, co na talerzu, a emocjonalne jedzenie zaczyna się w głowie i w układzie nerwowym.

Często spłaszcza się kwestię podjadania i emocjonalnego jedzenia, co dodatkowo powoduje wstyd u osób, które na to cierpią. Osoby, które tego nie doświadczają, radzą by narzucić sobie jeszcze więcej restrykcji, a to tylko jeden krok od spirali jeszcze większych problemów żywieniowych:

Im więcej restrykcji -> tym większe napięcie ->tym więcej poczucia winy -> tym silniejsza potrzeba „ulgi”.

Osoba z poczuciem wstydu i winy potrzebuje choć na chwilę poczuć się lepiej i ponownie sięga po coś słonego lub słodkiego, by na moment polepszyć samopoczucie. Po chwili jednak wyrzuty sumienia są jeszcze większe… I koło się zamyka.

Zwiększenie restrykcji, kontroli lub kolejna lista zakazów pogorszą jedynie sytuacje. Na szczęście są inne metody na to, by sobie z tym poradzić. Warto jednak pamiętać, że jest to proces, a jedno działanie, które daje od razu szybki rezultat. Warto zacząć pracować nad tym od trochę innej strony, poprzez: 

Moja filozofia “chudnij z głową” świetnie sprawdzi się również w przypadku zajadania emocji. Zawsze powtarzam moim pacjentkom i kobietom, które prowadzę w projekcie metamorfozy, że kiedy przestajesz walczyć z jedzeniem, a zaczynasz słuchać siebie – ciało zaczyna współpracować. 

Można chudnąć:

Zaczynając od edukacji, świadomości i małych kroków.

3 kroki do uważności przy emocjonalnym jedzeniu

Uważność nie polega na perfekcji. Polega na zatrzymaniu się choć na chwilę i daniu sobie wyboru. Zwłaszcza wtedy, gdy jedzenie staje się odpowiedzią na emocje.

1️. Zatrzymaj się i nazwij to, co czujesz

Zanim sięgniesz po jedzenie, zrób jeden mały krok w tył.

Zadaj sobie pytanie: „Co ja teraz czuję?”

Nie: co powinnam jeść

Ale: czy to stres, zmęczenie, smutek, samotność, napięcie?

Samo nazwanie emocji często zmniejsza jej intensywność.

2. Sprawdź, czego naprawdę potrzebujesz

Emocjonalny głód rzadko dotyczy jedzenia.

Częściej potrzebujesz:

• odpoczynku

• bliskości

• wsparcia

• chwili ciszy

• poczucia bezpieczeństwa
  
  

Zadaj sobie pytanie:

„Gdyby jedzenie nie było opcją – co by mi teraz pomogło?”

To nie znaczy, że nie możesz zjeść.

To znaczy, że dajesz sobie wybór, a nie automat.

3. Jedz świadomie, bez poczucia winy

Jeśli zdecydujesz się zjeść – zrób to uważnie:

• usiądź

• jedz wolniej

• poczuj smak

• nie karz się myślami

Poczucie winy tylko wzmacnia cykl emocjonalnego jedzenia.

Uważność – przerywa go.

Pamiętaj 🤍

Emocjonalne jedzenie nie znika z dnia na dzień.

Ale każdy moment uważności jest krokiem do wolności i spokoju z jedzeniem.